Amerykański angielski (oznaczany w słownikach AmE) to taki, którego używa się w Stanach Zjednoczonych. W jego skład wchodzą wszystkie dialekty obecne na terenie całego kraju. Brytyjska odmiana języka angielskiego (w słowniku oznaczona BrE) jest stosowana przez mieszkańców Wielkiej Brytanii i również zawiera wszystkie lokalne dialekty.

Zauważalne różnice pomiędzy tymi dwiema odmianami języka angielskiego można dostrzec analizując np. doniesienia medialne, chociażby gazety: brytyjskie i amerykańskie. Formalną, oficjalną formę języka angielskiego stosowanego szczególnie w tekstach pisanych nazywa się „wzorcowym językiem angielskim” (ang. standard English).

Język mówiony – angielski i amerykański – wyraźnie się od siebie różnią. To efekt wieloletniej historii rozwoju dialektów dwóch grup ludności, które były od siebie oddzielone. Trzeba pamiętać, że akcent i słownictwo różnią się od siebie nie tylko pomiędzy krajami (np. Anglią, Walią czy Szkocją a Stanami), ale także pomiędzy poszczególnymi regionami w tych krajach oraz pomiędzy grupami ludności zamieszkującymi dany region. Tak naprawdę bardzo niewiele osób mówi używając wzorcowej wymowy brytyjskiej (ang. received pronunciation – RP), którą nazywa się także „angielskim jak z BBC” lub „angielskim Królowej”. Obecnie jednak nawet prezenterzy BBC mówią z różnymi akcentami i dialektami, a idea, by używać tej oficjalnej i stosownej odmiany języka angielskiego, traci na znaczeniu.

Regionalne dialekty w Stanach Zjednoczonych także znacznie różnią się od siebie. To dlatego, że cechy języka były kształtowane przez dominujące grupy migrantów zamieszkujących danych region. Dotyczyło to szczególnie zakresu używanego słownictwa oraz wymowy.

Spoglądając na te dwie odmiany języka angielskiego z perspektywy historycznej warto pamiętać, że język angielski pojawił się w Ameryce za sprawą kolonizatorów, którzy przybyli na początku XVII wieku. Z czasem rozpowszechniał się ze względu na kolonizację i rozwój handlu. Od tamtego okresu wykształciły się dwa główne dialekty, które określa się mianem brytyjskiego (BrE) i amerykańskiego (AmE).

Te różnice zostały utrwalone po raz pierwszy przez Noah Webstera, autora pierwszego amerykańskiego słownika (opublikowanego w pierwszej połowie XIX wieku). Choć nie sprawdziły się przewidywania, że te dwie odmiany będą się z czasem różnić od siebie w sposób uniemożliwiający zrozumienie, to jednak jest pomiędzy nimi wystarczająco wiele różnic, by czasem powodować nieporozumienia, a nawet zakłopotanie. Dlaczego? Czytaj kolejną część naszego artykułu: Brytyjski i amerykański angielski – różnice w słownictwie.

Tags